Ayla yıldızlar birleşmiş yine… Saat gecenin bilmem kaçı olmuş. Bir yerde okumuştum. Nerede okuduğumu hatırlayamayacak kadar yorgunum ama masallar tadında, zehirli elma hevesindeyim. Bir külkedisi oluyorum, bir pamuk prenses…
Uykumun arasında perdeyi aralıyorum, komşunun bahçesinde ki ayva tomurcukta. Gün ışıyor şimdi. Sabahın ilk saatleri. Geceden sabaha tek kalan ise komşunun ayvası nazlanmaktan vazgeçmiş, bana inat meyve veriyor.
Gülümsüyorum…
Denizin kokusu, tuzlu balıkların gözleri yepyeni bir ben yarattı sanırım. Dingin lakin hani birazda az huysuzum. Bu da nasıl olabiliyorsa.
Limon kokuları içinde gökyüzünü izlerken kavga ettiklerim geldi aklıma. Yerli yersiz kızdıklarım, haklı haksız bağırdıklarım… Sonra ne mi oldu?
Sosyal medyada gördüğüm bir paylaşım yazımın ruhunu değiştirdi…
Hiç değiştirmeden ekliyorum “Gidin bir çölden 100 tane kırmı…